Chimamanda Ngozi Adichie is geen onbekende in de feministische literatuur. Deze Nigeriaans-Amerikaanse auteur heeft al meerdere succesvolle romans op haar naam staan. Kenmerkend voor deze romans zijn dat deze zich in zowel Nigeria als Amerika afspelen en dat vrouwen een belangrijke rol in het verhaal hebben. Dit geldt ook voor Dream Count, de nieuwste toevoeging aan het oeuvre van Adichie.

Over het boek

Dream Count van Chimamanda Ngozi Adichie
Vertaler: Adiëlle Westercappel
Uitgegeven door Uitgeverij De Bezige Bij B.V. op 4 maart 2025
Pagina’s: 496
ISBN: 9789403132778
Genres: Literatuur & romans

Dream Count is de nieuwe, urgente roman van de auteur van Amerikanah en We moeten allemaal feminist zijn. Het is een sprankelende vertelling over de keuzes die we maken en de keuzes die voor ons gemaakt worden. Adichie richt haar scherpzinnige blik op vier vrouwen die allen worstelen met de vraag: hoe eerlijk moet je naar jezelf toe zijn om lief te kunnen hebben en bemind te worden?

Chiamaka is een Nigeriaanse reisjournaliste die in Amerika woont. Ze denkt tijdens de coronapandemie met spijt terug aan haar vroegere minnaars en worstelt met de
keuzes die ze ooit heeft gemaakt.
Zikora, haar beste vriendin, is een advocate die in alles succesvol is geweest, totdat ze zich met een gebroken hart moet wenden tot de persoon die ze het minst nodig dacht te hebben.
Omelogor, Chiamaka’s dappere en onverschrokken nicht, is een belangrijke zakenvrouw in Nigeria, tot ze zich begint af te vragen hoe goed ze zichzelf kent.
En Kadiatou, Chiamaka’s huishoudster, zet alles op alles om haar dochter in Amerika te laten opgroeien – maar een onvoorstelbare rampspoed zal haar leven voorgoed veranderen.

Mijn recensie

Mijn eerste kennismaking met het werk van Adichie was in 2020 met de roman Amerikanah. Hoewel deze niet voldeed aan mijn verwachtingen waardoor ik niet volledig overtuigd was, wil ik auteurs altijd een eerlijke tweede kans geven. Zodoende pakte ik Dream Count op, maar wel met gepaste nervositeit. De flaptekst spreekt me aan, maar ik wist niet goed wat dit boek nou wilde vertellen. Het wordt omschreven als een urgente roman, dus het zou vast wel belangrijke thema’s bevatten.

In dit verhaal volgen we vier personages. Het boek opent met de introductie van Chiamaka, een Nigeriaanse reisjournaliste die tijdens de coronaperiode gedwongen wordt op de rem te trappen. Dit laat haar nadenken over de keuzes die ze in het verleden heeft gemaakt. Veel mannen passeren de revue en ze vraagt zich af wat hun invloed op haar leven is geweest. Vervolgens schakelt het perspectief over naar drie andere vrouwen die allen een relatie met Chiamaka hebben. Zikora is haar beste vriendin, Omelogor haar nicht en Kadiatou haar huishoudelijke hulp. Alle vier de vrouwen krijgen ieder een stem wat ertoe leidt dat deze roman is opgesplitst in vier delen. Hoewel dit in eerste instantie een goede manier lijkt om een verhaal te vertellen, komt de keerzijde van deze vertelstijl al snel aan het licht. Elk van hen krijgt ruimte, maar dit is niet genoeg om hen echt goed te leren kennen. De vrouwen blijven ongrijpbaar waardoor het moeilijk is met hen mee te kunnen leven. Hun mijmeringen worden aan het papier toevertrouwt, wat ertoe leidt dat Adichie nogal van de hak op de tak springt. Er is geen logica te ontdekken. Het verhaal van Kadiatou is van deze vier het best te volgen en daardoor ook het meest interessant.

Hoewel verschillende thema’s aan bod komen, kan deze roman worden gezien als plotloos. Er gebeurt haast niets, behalve dan dat de vier hoofdpersonen reflecteren op hun leven. Het moment dat er iets gebeurt krijgt alleen weinig vervolg, maar hangt samen met de welbekende thema’s racisme en wit privilege. Naast dat een van de hoofdpersonen hiermee te maken krijgt in het “beloofde land” dat Amerika voor ieder van hen is, blijft ook de kloof tussen arm en rijk in Nigeria niet onbesproken. Hierdoor wordt het verschil tussen deze personages nog duidelijker belicht. Desondanks weet deze roman niet te intrigeren. Het is eigenlijk zelfs saai te noemen, want waar gaat het heen? Het is niet duidelijk wat de auteur met dit verhaal wil bereiken.

Hoewel Dream Count van Chimamanda Ngozi Adichie veel literaire prijzen in de wacht heeft weten te slepen, is dit een roman die zich moeilijk laat doorgronden. Het draait vooral om de mijmeringen van de vier vrouwelijke hoofdpersonen. Verbanden zijn niet tot nauwelijks te leggen, behalve dan dat ze allemaal een bepaalde connectie hebben met elkaar. Doordat ieder van hen een eigen deel in het boek krijgt, is er weinig ruimte om elk personage goed te leren kennen en met hen mee te kunnen leven. Ondanks de thematiek is de urgentie waarmee deze roman wordt omschreven niet voelbaar. Dit komt voornamelijk doordat het geen plot heeft en daardoor niet weet te intrigeren. Tevens springt de auteur van de hak op de tak. Dit past bij de personages, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat het doel van dit verhaal niet duidelijk is. Het kostte me moeite het uit te lezen en vooral te begrijpen wat ik nou eigenlijk heb gelezen.