In het voorjaar van 2025 was Verleid door de storm van Julie Johnson niet meer weg te denken uit het romantasy landschap. Maar wist je dat er al eerder boeken binnen dit sub genre zijn verschenen van deze auteur? In 2021 verscheen de “Forbidden royals” serie in het Nederlands als een e-only uitgave. Vrij snel las ik De zilveren kroon en hoewel ik daarvan genoten heb, heeft het vierenhalf jaar geduurd voor ik dit vervolg, De gouden troon, oppakte. Was dit te lang of zat ik er weer direct in? Let op, deze recensie bevat spoilers voor het vorige deel.

Over het boek

De gouden troon Serie: Forbidden Royals #2
Uitgegeven door Z&K op 11 noember 2021
Pagina’s: 263
ISBN: 9789020543827
Genres: Fantasy, New Adult, Romantasy

Twee maanden geleden was Emilia nog een heel normaal meisje met een heel normaal leven, maar dat is nu wel anders. Ze woont in een kasteel, draagt een kroon en is de enige troonopvolger in het koninkrijk Constantië. Naast de publieke aandacht en al haar nieuwe verplichtingen baren vooral haar familieleden en de intriges haar zorgen en er blijken vijanden van de koninklijke familie in het rijk te zijn. De situatie wordt er niet makkelijker op als een aantal mogelijke huwelijkskandidaten haar aandacht opeist. Bovendien is daar ook nog Carter – voor wie ze niets mag voelen, maar wiens aanwezigheid in het kasteel overal voelbaar is. ‘De gouden troon’ is het tweede deel is de verslavende Forbidden Royals-serie. Lees ook ‘Het diamanten rijk’, het bloedstollende slot van deze serie van Julie Johnson.

Mijn recensie

Verwachtingen vooraf

Toen ik voor het eerst over de “Forbidden royals” serie hoorde wist ik direct dat ik dit wilde lezen. Deze boeken pasten helemaal in mijn straatje, want hoewel romantasy toen nog geen romantasy heette en geen echt sub genre was, verslond ik dit type boeken. Na het lezen van De zilveren kroon was ik dan ook vastbesloten om de rest van de serie snel verder te lezen, want dit paste inderdaad helemaal in mijn straatje. Ik vloog door dat boek, dat kan ik me nog wel herinneren. Ik heb er nooit een recensie van geschreven, ik kan het in ieder geval nergens meer vinden. Nu was ik op zoek naar een makkelijk leesbaar boek met een hoogtempo waarbij ik niet heel veel hoefde na te denken en aangezien ik toch al flink aan het opruimen ben geweest de afgelopen periode, was dit het perfecte moment om dit boek eindelijk op te pakken. Ik verwachtte wel dat ik na een pauze van vierenhalf jaar wat moeite zou hebben om weer in het verhaal te kunnen komen, maar ook dat het weer makkelijk weg zou lezen.

Personages

Hoewel haar leven allesbehalve gewoon is, voelt hoofdpersoon Emilia levensecht aan. Op een dag is ze zomaar van straat geplukt en moest ze haar doodgewone studentenleven vaarwel zeggen om prinses van Constantië te worden. Emilia had geen idee, ze wist niet eens dat ze van koninklijke bloeden was. Ze heeft het zichtbaar moeilijk met het vervullen van deze rol, want ze is hier niet voor gemaakt. Ze mist haar oude leven en de verantwoordelijkheden die de koninklijke titel met zich meebrengen zijn gigantisch. Naast dat deze zwaar op haar schouders drukken spoken de gebeurtenissen in het laatste hoofdstuk van het vorige boek continu door haar hoofd. Hoe kan ze dit alles ooit een plekje geven? Het gevaar is echter nog niet geweken, want een groepje rebellen wil Emilia’s familie uit de weg ruimen en zo een einde maken aan de monarchie. Dit alles zorgt ervoor dat Emilia zich niet goed een houding weet te geven. Aan de ene kant voelt ze zich eenzaam, maar tegelijkertijd sluit ze zich af voor alles en iedereen om haar heen. Ze is een jongvolwassene die te maken heeft met zaken die bij haar leeftijd horen, zoals de liefde, maar die tegelijkertijd onder een vergrootglas ligt. Johnson heeft deze worstelingen goed weten weer te geven en deze zijn daardoor gedurende het hele boek voelbaar. Dit is niet te zeggen over de bijfiguren, wiens rol tegen het einde pas duidelijk worden. De een is rebels, de ander een braverik. Mogelijk is dit een façade, dat moet het vervolg in deze serie uitwijzen.

Schrijfstijl

De schrijfstijl is gelijk aan die van het vorige boek in deze serie. De hoofdstukken zijn redelijk kort en het taalgebruik is makkelijk. De auteur maakt gebruik van een ik-verteller wat ik altijd wel een pluspunt vind. Door al deze elementen leest het boek makkelijk weg. Het feit dat het boek niet al te dik is, speelt hierin ook een rol.

Plot

Wanneer je naar de plot kijkt, vallen direct al een aantal zaken op. Het pakt de draad vrij kort na de laatste gebeurtenissen op en dit is soms even zoeken. Toch lukt het de auteur om mij weer vrij snel mee te krijgen, want tijdens het lezen kwam er weer veel bij me terug. Vooraf is geen samenvatting gegeven van eerdere gebeurtenissen, dat was ten tijden van publicatie nog niet zo gangbaar. Een goed geheugen is dan ook geen overbodige luxe. Het verloop is niet al te origineel. Sterker nog, sommige elementen zijn vrij voorspelbaar. Je weet dat er iets mis kan gaan en dat herwonnen vertrouwen wankel is. Dit is noodzakelijk om de serie een vervolg te kunnen geven. Hoewel voorspelbaarheid mij echt goed kan irriteren vond ik het moeilijk om te stoppen met lezen, want al deze elementen maken het boek gewoon lekker makkelijk voor tussendoor. Je hoeft geen uitgebreide wereld te leren kennen en de plot vergt weinig denkwerk. Hoewel dit lekker is, zou iets meer wereldbouw wel prettig zijn. Het is nu moeilijk om je een voorstelling te maken van Constantië, het is een land als ieder ander zonder ergens speciaal te zijn. Ik ben benieuwd of hier in het afsluitende deel iets mee gedaan is.

Eindoordeel

Ondanks dat het vierenhalf jaar heeft geduurd voor ik De gouden troon van Julie Johnson oppakte, is het net zo’n lekker wegleesboek als zijn voorganger. Het feit dat het verhaal de draad vrij kort na de laatste gebeurtenissen uit het eerdere boek oppakt helpt hier enorm bij, zo zit je er direct weer helemaal in. Tijdens het lezen komt alles razendsnel terug, maar een goed geheugen is nooit weg. Hoofdpersoon Emilia voelt levensecht omdat haar worstelingen van een doodgewone jongvolwassene in een voor haar totaal vreemde wereld goed zijn weergegeven. Het enige kritiekpuntje is het ontbreken van een wereldbouw, maar wie weet wordt daar in Het diamanten rijk, het slotdeel van deze serie, wel iets mee gedaan. Ik ga er in ieder geval voor zorgen dat het niet weer vierenhalf jaar duurt voor ik dat oppak.