Vandaag is het Valentijnsdag, de dag die in het teken staat van liefde en romantiek. En laat romance nou net het meest populaire boekengenre van de afgelopen jaren zijn. Ook bij mij is dit genre niet onopgemerkt gebleven, want zowel in 2024 als 2025 is romance mijn meest gelezen genre. Er zijn een aantal belangrijke elementen die kenmerkend zijn voor romance en vandaag licht ik er wat uit en geef ik hier mijn ongezouten mening over. Kijk je mee?

Meerdere vertelperspectieven

Eén van de pré’s wanneer ik een romance boek lees, is als het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven. Als de auteur beide hoofdpersonen aan het woord laat leer je ze ten eerste goed kennen, en ben je ten tweede getuige van hoe de liefde zich ontluikt. De gedachtegang van beide hoofdpersonen zijn interessant en op deze manier wordt de chemie, als deze aanwezig is, tastbaarder. Ik merk dat ik wat meer moeite heb met romances die vanuit één perspectief worden verteld, deze maken minder indruk en zorgen ook nog eens voor minder onderlinge spanning. Meerdere perspectieven zijn gewoonweg meer intrigerend en houden je als lezer meer geboeid.

Romances van 400 pagina’s of meer

Dit ligt echt aan het sub genre. Bij contemporary romances (dus boeken die zich in de hedendaagse wereld afspelen) vind ik het vaak zonde als deze boeken dikker dan 400 pagina’s zijn. Een verhaal is op een gegeven moment wel verteld, het moet wel geloofwaardig blijven. Toch heb je het soms niet door dat het dikke boeken zijn, want dan zijn de personages zeer interessant en de schrijfstijl zodanig prettig dat je het echt niet door hebt. Bij romantische fantasy, oftewel romantasy, zijn boeken van 400 pagina’s of meer geen probleem. Sterker nog, dit is vaak absolute noodzaak omdat je binnen fantasy ook nog een wereld moet opbouwen en ontdekken en een verhaal hierin wat meer ruimte opeist. Dat is helemaal niet erg, dat hoort er nou eenmaal bij.

Karakter ontwikkeling

De personages maken of breken een boek, zeker bij romance. Deze boeken moeten echt altijd karakter gestuurd zijn, zeker bij eerdergenoemde contemporary romances. De ontwikkeling van deze personages is een van de belangrijkste pijlers waar dit genre op leunt en het maakt de leeservaring een stuk leuker. Goed uitgewerkte personages met veel groei zorgen voor diepgang en dat kan dus alleen maar met een karakter gestuurd verhaal. Dit is weer anders voor de romantasy boeken, daar mag het wel – nee moet het wel – een mix van plot gestuurd en karakter gestuurd zijn. Het verhaal speelt hierin ook een belangrijke rol, zolang de personages zich maar ontwikkelen.

Smut

Tegenwoordig is smut bijna niet meer weg te denken uit het literaire landschap. Hoewel ik hier geen moeite mee heb, moet het wel een toegevoegde waarde hebben. Smut alleen maar voor de smut voegt niets toe en maakt het boek direct een stuk minder aantrekkelijk. De diepgang ontbreekt en dit soort boeken hebben mijns inziens weinig om het lijf. Romances zonder smut zijn zeker ook nog te vinden, want niet iedereen vindt het prettig om boeken te lezen die (veel) seks bevatten. Deze romances moeten ook zeker uitgegeven blijven worden.

De series

Er is bijna geen ontkomen meer aan, de series. Dit was al een feit in het thriller genre, maar ook het romance genre kan er wat van. De populariteit van series op sociale media spelen hierbij zeker een rol en moet niet onderschat worden. Ik ben hier een beetje verdeeld over, want wederom ligt het aan het genre romance of een serie passend is of niet. In romantasy is het absoluut noodzakelijk vanwege eerdergenoemde andere belangrijke elementen, maar in contemporary romance hebben serie vaak geen toegevoegde waarde. Ja, het is leuk om andere koppels uit eerdere boeken terug te zien of alvast een beetje te leren kennen, maar het verhaal is na 1 boek wel klaar. Vanuit marketing oogpunt snap ik de serie zeker, want het verkoopt lekker. Maar vanuit lezersoogpunt is het gewoon echt niet meer bij te benen.

Voorspelbaarheid

Laten we eerlijk zijn, als je op zoek bent naar een boek vol onverwachte wendingen zit je bij dit genre niet op de juiste plek. Het wordt namelijk gekenmerkt door voorspelbaarheid. Dit is niet per sé erg, want soms heb je dat gewoon echt even nodig. Wel moet de rest van het boek goed in elkaar zitten, zoals eerder genoemde uitwerking van de personages en hun groei. Is dat niet in orde, dan is voorspelbaarheid toch ook wel een minpuntje.

De third-act breakup

Ik heb geen idee hoe ik dit naar het Nederlands moet vertalen, maar in bijna iedere romance komen we op een punt waarin de hoofdpersonen alles goed voor elkaar lijken te hebben, maar dan gebeurt er iets dat hun hele wereld op zijn kop zet en de toekomst onzeker maakt. Ze gaan uit elkaar, maar we weten allemaal wel hoe het uiteindelijk eindigt. Want ja, voorspelbaarheid. Dit element werkt tot op zekere hoogte, want het drijft de spanning op. Toch wordt het op een gegeven moment vermoeiend, want het wordt allemaal zo’n formule.

Miscommunicatie

Nog een favoriete trope van veel auteurs is de miscommunicatie. Het is bijna standaard geworden en kan ook heel vermoeiend zijn. Ja, het zorgt voor karakter ontwikkeling en onderhuidse spanning. Ik heb er eigenlijk nooit zo op gelet, maar toen ik recent Precies wat ik miste van Hannah Bonam-Young las en de personages voor de verandering eens op een gezonde manier communiceren, zag ik pas in hoe vaak er gebruik wordt gemaakt van miscommunicatie om een romance omheen te bouwen. Ik vond de gezonde communicatie vooral erg verfrissend.

De fake dating trope

Hoewel het in sommige gevallen wel degelijk werkt, heb ik over het algemeen een hartgrondige hekel aan de zogeheten fake dating trope. Het is uitgekauwd en we weten toch al dat deze personages uiteindelijk echt voor elkaar vallen en een relatie krijgen. Nee, laat maar. Doe maar niet meer. Ik sla deze boeken dan ook vaak over.

Geforceerde nabijheid

Nog zo’n uitgekauwde trope is forced proximity, oftewel geforceerde nabijheid. Ook dit werkt in sommige gevallen, zeker als de personages een groei doormaken, maar in veel gevallen is het zo voorspelbaar als wat. Dit maakt het ook vermoeiend, net als bijvoorbeeld miscommunicatie.

Het getrouwde stel

Veel romances draaien om een nieuw begin en nieuwe ontluikende liefdes. Maar wat nou als je al jaren lief en leed met elkaar deelt, zelfs in het huwelijksbootje bent gestapt, maar elkaar kwijt dreigt te raken? Deze aanpak vind ik erg verfrissend en levert vaak ook hele interessante personages en dito groei op. Recente voorbeelden van boeken die hier goed in zijn geslaagd zijn Eeuwig en altijd van Chloe Liese en Voor ik je laat gaan van Kennedy Ryan. Let bij die laatste wel even op de trigger waarschuwingen, want deze zijn niet mals.

Dit is slechts het topje van de ijsberg als we het hebben over romance. Er zijn nog veel meer elementen die besproken kunnen worden, maar dan wordt dit artikel wel heel lang. Ondanks dat sommige elementen doodvermoeiend beginnen te worden, zal ik dit genre zeker blijven oppakken. Soms heb je namelijk gewoon behoefte aan voorspelbaarheid en dan is dit het perfecte genre bij uitstek.

Nu is het aan jou. Lees jij graag romances? Waarom wel/niet? Wat vind je, als je dit genre frequent leest, het Fijnst aan dit genre? En wat mag direct worden verbannen? Heb je aanraders voor anderen?