In de herfst van 2024 waagde ik een tweede poging met De ravenjongens, het eerste deel in de “Raven” serie van Maggie Stiefvater. Jaren daarvoor deed ik mijn eerste poging in het Engels, maar deze was niet zo succesvol gezien de lastig te volgen schrijfstijl met ditto taalgebruik. Ondanks dat ik het verhaal nu beter begreep, kon ik het alsnog moeilijk volgen. Dat wil zeggen, ik begreep de woorden wel, maar alles bleef voor mij te vaag. In het voorjaar van 2025 probeerde ik het vervolg, De dromendieven. Ondanks dat ik er weinig van snapte was ik wel nieuwsgierig. Helaas bleef het eveneens vaag, maar het einde maakte mij dusdanig nieuwsgierig dat ik het derde deel, Blauwe lelie, Lily Blue een kans wilde geven. Mijn hoop waswel gevestigd op dit deel, ik hoopte vooral dat het verhaal eens duidelijker zou worden en ik me eindelijk in deze hype kon verliezen. Omdat deze serie zo’n typisch herfstsfeertje uitstraalt, wilde ik het dan ook niet te lang laten liggen. De donkere dagen zijn perfect voor deze boeken. Kreeg ik eindelijk de door mij zo gehoopte duidelijkheid?

Over het boek

Blauwe lelie, Lily Blue van Maggie Stiefvater
Vertaler: Lia Belt
Serie: Raven Cycle #3
Uitgegeven door Boekerij op 8 augustus 2025
Pagina’s: 336
ISBN: 9789049205782
Genres: Fantasy, Young Adult
Waardering: ⭐️⭐️⭐️

Het derde, niet eerder vertaalde deel in de betoverende Raven-serie van bestsellerauteur Maggie Stiefvater

Blue Sargent heeft dingen gevonden. Voor het eerst in haar leven heeft ze vrienden die ze kan vertrouwen, een groep waar ze bij hoort. De ravenjongens hebben haar opgenomen als een van hen. Hun problemen zijn die van haar en haar problemen zijn die van hen.

De keerzijde van dingen vinden is dat je ze ook gemakkelijk kunt verliezen. Vrienden kunnen je verraden. Moeders kunnen verdwijnen. Visioenen kunnen misleiden. Zekerheden kunnen uiteenvallen.

Mijn recensie

Personages

Waar de auteur in het vorige boek vooral de focus verschoof naar Ronan die zijn vaardigheden onder de knie probeerde te krijgen, draait het in dit derde boek weer om de hele groep. Aan het eind van het vorige deel zijn er een aantal onthullingen gedaan die veel invloed hebben op enkele van deze personages. Toch lijken zij zich nauwelijks te ontwikkelen. Dit kan liggen aan de vage manier van schrijven en het vertellen van het verhaal, maar het kan ook liggen aan het gebrek aan uitwerking van deze personages. Wat wel steeds duidelijker wordt zijn de vraagtekens die bij deze vriendschap gezet kunnen worden. Het ene moment lijken al deze vriendschappen ui de lucht te zijn komen vallen, het volgende moment lijkt het alsof de hele groep elkaar helemaal niet mag. Het is geen solide vriendengroep waar op gebouwd kan worden. Ieder personage heeft zo zijn of haar eigenaardigheden, maar doordat ze zich niet lijken te ontwikkelen leer je hen niet goed genoeg kennen. Ze worden nauwelijks interessant, en dat is iets wat je zo ver in een serie wel zou mogen verwachten. Hierdoor komen de onderlinge relaties zeer ongeloofwaardig over en is het moeilijk een band op te bouwen met deze personages.

Schrijfstijl en plot

Waar het ook lastig blijft een band mee op te bouwen is Stiefvater’s schrijfstijl en de almaar vager wordende plot. Het is waar dat deze schrijfstijl sfeer toevoegt aan het verhaal, maar het is niet erg toegankelijk. Veel blijft onduidelijk en dat maakt deze serie niet geschikt voor iedereen. Het heeft het juiste publiek nodig en is daarom behoorlijk alternatief. Je kunt jezelf er niet helemaal in verliezen vanwege deze manier van vertellen en het feit dat de auteur veel juist niet lijkt prijs te geven in de plot. Hierdoor blijft het continu een zoektocht naar wat er nou precies gebeurt. De hoofdlijnen zijn duidelijk, maar de urgentie om het doel te bereiken is niet voelbaar. Het duurt dan ook tot bijna het einde voor het verhaal echt weet te intrigeren. Het laatste hoofdstuk bevat weer een aantal onthullingen die prikkelen om verder te willen lezen.

Eindoordeel

Ondanks dat ik hoopte dat Blauwe lelie, Lily Blue van Maggie Stiefvater mij eindelijk eens mee kon nemen in de hele hype rondom de “ raven” serie, heeft ook dit verhaal mij niet weten te overtuigen. Het is heerlijk leesvoer voor het najaar vanwege de schrijfstijl die het verhaal een mystieke sfeer geeft, maar deze schrijfstijl is direct ook het grootste manco. De plot blijft vaag en het is lastig om alle verbanden te kunnen leggen. Tevens zijn de personages ook niet bijster interessant. Het is moeilijk om een band met hen op te bouwen en de groepsdynamiek voelt ongeloofwaardig. De onthullingen aan het einde maken dan weer dermate nieuwsgierig dat ik het vervolg en tevens laatste deel toch wel weer wil lezen. Dan maar hopen dat alle puzzelstukjes eindelijk op hun plaats zullen vallen.