Nadat ik in 2018 voor het eerst een boek van Kristin Hannah las, volgden er nog meer. Ik heb zeker nog niet alles gelezen, maar De weg naar huis trok bij het lezen van de flaptekst direct mijn aandacht. Het ging dan ook direct op de TBR waar het nog enkele maanden bleef liggen. Nu las ik het dan eindelijk en vandaag vertel ik jullie wat ik ervan vond. 

Over het boek

De weg naar huis Vertaler: Carolien Metaal
Uitgegeven door Boekerij op 4 maart 2025
Pagina’s: 416
ISBN: 9789049206093
Genres: Literatuur & romans
Waardering: ⭐️⭐️⭐️

Net op het moment dat haar huwelijk op de klippen dreigt te lopen krijgt Jolene, een helikopterpiloot bij de Nationale Garde van het Amerikaanse leger, bericht dat ze uitgezonden wordt. Ze moet haar twee dochters en onder spanning staande huwelijk achterlaten en vertrekt voor een jaar naar Irak.

Haar man Michael, die al weinig begrip had voor Jolenes toewijding aan het leger, blijft achter en moet als drukbezette advocaat de zorg dragen voor de kinderen. Een zaak waarbij hij een ex-militair met PTSS moet verdedigen zorgt langzaam voor meer begrip bij Michael en hij ziet in dat hij zijn rol als echtgenoot en vader lange tijd heeft verwaarloosd.

Wanneer Jolenes helikopter neerstort tijdens een missie keert ze eerder dan gepland terug bij haar gezin. Ze moet haar draai weer vinden in het gezinsleven terwijl ze probeert te herstellen van wat ze heeft meegemaakt. Lukt het Michael om Jolenes vertrouwen terug te winnen en haar te helpen met het verwerken van de gebeurtenissen in Irak?

Mijn recensie

Een boek van Kristin Hannah staat bijna altijd garant voor een emotionele rollercoaster. Voor mij begon het allemaal met De nachtegaal, om vervolgens Wie naar de sterren grijpt te lezen. In 2024 las ik zowel The Four Winds als The Women, en vooral dat laatste is een boek dat ik nauwelijks  weg kon leggen. Vanwege de raakvlakken die The Women en De weg naar huis met elkaar hebben qua thematiek en onderwerp was ik erg benieuwd of dit verhaal aan het nieuwste werk van Deza auteur kan tippen. Dit boek komt namelijk oorspronkelijk uit 2012, maar is in 2025 opnieuw uitgegeven. De auteur heeft inmiddels meerdere boeken geschreven, dus misschien zijn de hoge verwachtingen die ik van tevoren had niet helemaal op zijn plaats.

Doordat het verhaal vanuit zowel Michael als Jolene wordt verteld leer je hen goed kennen. Als lezer ben je getuige van hoe hun huwelijk uit elkaar dreigt te klappen, maar ook van hoe ze omgaan met de chaos die een uitzending naar Irak met zich meebrengt. Het wordt al snel duidelijk dat trauma’s uit het verleden komen spoken en dat deze grote invloed hebben op hun beider karakters en gedrag. Gedurende het verhaal zorgen de gebeurtenissen voor een hoop verschuivingen die wederom van invloed zijn op dit gezin met twee jonge kinderen. Toch lukt het Hannah niet om je als lezer volledig met hen mee te laten voelen. Er zijn momenten dat de emoties tastbaar zijn, maar op andere momenten voelen Jolene en Michael afstandelijk. De auteur zat nog vrij in het begin van haar carrière, dus dit is op zich niet vreemd.

Eerdergenoemde afstand was ook voelbaar in de verhaallijn zelf, ondanks de heftige thematiek. Naast de momenten van hoop spelen vooral trauma, rouw en veerkracht een rol. Niet een verhaal om te lezen als je toe bent aan iets luchtigers. Deze thema’s vragen om een boek waarin de emoties voelbaar zijn en dat is de auteur niet volledig gelukt. Toch wil je door blijven lezen, want je kunt alleen maar hopen dat alles nog goed komt. De ontwikkeling van zowel plot als personages verloopt wel erg abrupt, waardoor de balans niet helemaal klopt. Het grootste gedeelte van het boek speelt zich af voor Jolene wordt uitgezonden naar Irak, waarna slechts een klein deel zich in dat land afspeelt. Het gedeelte met de nasleep is weer iets langer, maar hier had meer aandacht voor Mogen komen. Nu voelen sommige zaken wat afgeraffeld waardoor deze roman niet volledig weet te intrigeren. Het boek is wel vlot geschreven waardoor je makkelijk door blijft lezen, dit is kenmerkend voor deze auteur.

Het is goed merkbaar dat De weg naar huis een oudere roman is van Kristin Hannah, dat in 2025 opnieuw is uitgegeven. Het behandelt de voor deze auteur zo kenmerkende serieuze en zware thema’s, maar het slaagt er niet in om je volledig bij de strot te grijpen zoals The Women dat bijvoorbeeld wel doet. Het verhaal is niet helemaal in balans en er is een behoorlijke afstand voelbaar tot de lezer. De schrijfstijl nodigt wel uit om door te blijven lezen, dat lukte mij dan ook makkelijk. Toch weet het verhaal mij niet volledig te overtuigen waardoor eerdergenoemde hoge verwachtingen niet zijn waargemaakt. Dat neemt niet weg dat Hannah’s potentieel al vroeg zichtbaar was en dat ik nu alleen maar kan concluderen dat ze is gegroeid als auteur.