De “Hoe overleef ik” serie van Francine Oomen, wie is er niet mee opgegroeid? Als puber eind jaren ’90 van de vorige eeuw en het eerste decennium van deze eeuw heb je deze boeken boordevol survivaltips voor herkenbare puberproblemen vast en zeker stuk voor stuk verslonden. Menigeen viel na het verschijnen van het laatste deel dan ook in een lezersgat, want wat moesten we nu lezen? In 2023 verscheen er een nieuw deel in deze serie, het startsein voor een nieuwe trilogie voor de lezers van toen. Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? gaat over Rosa en haar vrienden tien jaar nadat we afscheid van hen hebben genomen. Dit tweede deel in deze reeks, Hoe overleef ik alles wat anders gaat dan gedacht?, is hier een direct vervolg op. Deze boeken kunnen daarom niet los gelezen worden en deze recensie bevat spoilers voor het vorige deel.

Ondanks dat ik toen erg uitkeek naar het eerste deel in deze nieuwe reeks, werd ik ietwat teleurgesteld. Ja, de nostalgie was heerlijk, maar ik had best wat punten van kritiek. Er werden te veel thema’s in het boek gepropt en de communicatie tussen de personages leek niet mee te zijn gegroeid met hun leeftijd. Ook klopte deze leeftijd niet helemaal met het tijdsbeeld dat werd geschetst. De magie van vroeger miste, maar ik werd wel geprikkeld om het vervolg op te pakken. Ik verwachtte weer net zo’n vlot leesbaar verhaal, maar hoopte wel op een beetje meer rust.

Hoe overleef ik alles wat anders gaat dan gedacht? van Francine Oomen
Uitgegeven door Volt op 26 augustus 2025
Pagina’s: 256
ISBN: 9789062225644
Genres: Contemporary, Literatuur & romans
Waardering: ⭐⭐⭐

Het tweede deel van de trilogie die begon met de bestseller Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?, waarvan meer dan 150.000 exemplaren zijn verkocht en die genomineerd werd voor de NS Publieksprijs 2024. Lees nu hoe het verder gaat met Rosa en haar vrienden. Voor Hoe overleef ik-fans van toen en nu.

Je hoopt iets, je verwacht iets, je droomt ergens van,
maar wat doe je als alles anders gaat dan gedacht?
Beschouw je een crisis als een ramp of als een kans?
Geef je op of ga je door?
En als je doorgaat, hoe dan?

In Rosa’s leven gaat natuurlijk niks zoals gepland. Samen met haar vrienden is ze heel gelukkig in hun zelfgecreëerde paradijs in Portugal: de Geheime Tuin. Maar ze zitten er wél illegaal…
En dan is er de liefde. Oude liefde, nieuwe liefde. Oude-nieuwe liefde. Wat doe je ermee?
Dit boek gaat over jezelf en elkaar (echt) leren kennen. Over risico’s nemen, vriendschap, liefde en het doorzien en doorbreken van patronen.

Ook al zijn deze personages voor vele geen onbekenden, ze zijn toch goed uitgewerkt. Allemaal hebben ze hun problemen, waar Oomen stuk voor stuk de tijd voor neemt. Hiedoor leer je hen nog beter kennen dan je al dacht. Ook Jurriaan krijgt meer persoonlijkheid, iets dat noodzakelijk is voor dit verhaal. Abel leren we eveneens beter kennen. Inmiddels is dit een lange, slungelige puber, terwijl hij in de originele reeks net geboren was en uitgroeide tot een kleuter. Hij neemt behoorlijk wat pubergedrag mee naar Portugal, iets waar Rosa en haar vrienden duidelijk wat moeite mee hebben. Al deze personages ontwikkelen zich gedurende het boek steeds een beetje meer. Het blijft nog wel gissen naar wat er met een aantal andere oude bekenden is gebeurd, hopelijk krijgen we hier nog antwoord op.

De schrijfstijl is vertrouwd vlot. De hoofdstukken zijn kort en het taalgebruik toegankelijk. Hierdoor leest deze roman weer makkelijk weg. De communicatie tussen de personages is met sprongen vooruitgegaan en is niet meer zo kinderlijk als in het vorige boek. Deze past nu meer bij de leeftijd van Rosa en haar vrienden. Een nieuw element is de hoeveelheid straattaal. Deze neemt Abel mee en past helemaal in de tijdsgeest en bij zijn leeftijd. Als je hier niet in thuis bent is dit wel even schakelen, maar het hindert niet. De plot is eveneens ten positieve verandert. Waar in het vorige deel alle problemen op een hoop leken te worden gegooid om maar zo veel mogelijk wereldse thema’s te verwerken, is dat hier niet het geval. Oomen legt de focus op twee hoofdthema’s en houdt deze het gehele verhaal vast. Dit geeft de lezer meer rust en biedt deze thema’s meer diepgang. Doordat er meer focus is, ben je bereid en gemotiveerd om verder te lezen. Het einde is kenmerkend voor deze boeken, maar maakt wederom nieuwsgierig naar het volgende deel in de serie. Dit lijkt een afrondend deel te worden waarin losse eindjes aan elkaar moeten worden geknoopt.

Hoewel Hoe overleef ik alles wat anders gaat dan gedacht? van Francine Oomen een flinke sprong voorwaarts is ten opzichte van het vorige boek, weet het de magie van vroeger niet op te roepen. Deze boeken blinken uit in het bespreekbaar maken van herkenbare situaties, zonder met een belerend vingertje te wijzen. In vergelijking met het eerste deel in deze nieuwe serie is de communicatie tussen de personages volwassener geworden en ligt de focus op enkele hoofdproblemen in plaats van dat het boek wordt volgepropt met relevante maatschappelijke thema’s. Dit creëert meer rust waardoor je meer geneigd bent om verder te lezen. Het einde is herkenbaar, maar prikkelt wel genoeg om het vervolg op te willen pakken.