Sinds een aantal jaar is Jennifer L. Armentrout een van die auteurs van wie ik bijna alle boeken heb gelezen. Toen ze in 2020 met de “Blood and Ash” serie kwam was ik dan ook zeer verrast. Deze serie is namelijk totaal niet wat ze eerder schreef. Bij deze serie hoort ook een prequel serie, “Flesh and Fire”. Onlangs verschen het derde deel hiervan, A Fire in the Flesh. Ik ben niet de allergrootste fan van Sera en Nyktos, maar toch was ik nieuwsgierig naar de verdere verloop van hun verhaal. Let op: deze recensie bevat spoilers van de eerdere delen.

Over het boek

• Titel: A Fire in the Flesh
• Auteur: Jennifer L. Armentrout
• Serie: Flesh and Fire #3
• Verschijningsdatum: 31 oktober 2023
• Uitgeverij: Blue Box Press
• ISBN: 9781957568430
• Aantal pagina’s: 560
• Genre: Fantasy, Romance, Romantasy

From #1 New York Times bestselling author Jennifer L. Armentrout comes book three in her Flesh and Fire series… The only thing that can save the realms now is the one thing more powerful than the Fates. After a startling betrayal ends with both Sera and the dangerously seductive ruler of the Shadowlands she has fallen madly in love with being held captive by the false King of the Gods, there is only one thing that can free Nyktos and prevent the forces of the Shadowlands from invading Dalos and igniting a War of Primals. Convincing Kolis won’t be easy, though – not even with a lifetime of training. While his most favored Revenant is insistent that she is nothing more than a lie, Kolis’s erratic nature and twisted sense of honor leave her shaken to the core, and nothing could’ve prepared her for the cruelty of his Court or the shocking truths revealed. The revelations not only upend what she has understood about her duty and the very creation of the realms but also draw into question exactly what the true threat is. However, surviving Kolis is only one part of the battle. The Ascension is upon her, and Sera is out of time. But Nyktos will do anything to keep Sera alive and give her the life she deserves. He’ll even risk the utter destruction of the realms, and that’s exactly what will happen if he doesn’t Ascend as the Primal of Life. Yet despite his desperate determination, their destinies may be out of their hands. But there is that foreseen unexpected thread—the unpredictable, unknown, and unwritten. The only thing more powerful than the Fates…

Mijn recensie

Om eerlijk te zijn had ik voor het lezen niet heel veel verwachtingen. Zoals eerder al aangegeven ben ik niet de grootste fan van Sera en Nyktos. Daarnaast kon ik me nauwelijks nog iets herinneren van het einde van het vorige deel in deze serie, A Light in the Flame. Dit is een beetje mijn hele probleem met deze serie, de boeken starten ongelooflijk traag en pas bij de laatste 20 of 30% komt er tempo in. Ik verwachtte dit zelfde patroon ook nu weer. Ik heb de laatste tijd echt de aandachtsspanne van een goudvis, dus ik zag wel een beetje tegen dit boek op.

Mijn verwachtingen bleken waar te worden gemaakt. Ik was absoluut geen fan van de personages in dit boek. Ik heb al heel weinig met sera en nu begon ze me echt te irriteren. Ik vind haar en Poppy enorm op elkaar lijken. Op zich wel logisch als je hun beider verhaal kent, maar ik zou het fijn vinden om deze twee personages uit elkaar te kunnen houden en niet continu met elkaar te vergelijken. Sera heeft voor mij nauwelijks een eigen persoonlijkheid, ik vind haarniet met kop en schouders ergens bovenuit steken. Met Nyktos heb ik ook niet zoveel en hem zagen we in dit boek amper. Toen hij eindelijk deel uit ging maken van dit verhaal kwam er inderdaad wat tempo in en werd het nog een beetje aangenaam om te lezen. Voor het grootste deel van de tijd zaten we opgescheept met Kolis en zijn scinistere spelletjes. Hierdoor sleepte het boek zich maar voort.

In tegenstelling tot de kwaliteit van de plot en de irritatie die de personages bij mij opwekten is de schrijfstijl prettig. Ook al is het boek niet leuk, Armentrout’s manier van schrijven zorgt er wel voor dat je door wilt blijven lezen en dat het boek daardoor makkelijk wegleest of -luistert. Dat was nu ook weer het geval. Alleen tja, het verhaal. Wat zal ik daar eens over zeggen. Het was tergend, tergend traag en ik heb me er echt doorheen moeten worstelen. Het voelde aan als een mega infodump die geen einde leek te kennen. Hierdoor werd het tempo uit het verhaal gehaald en kon ik me er niet in verliezen. Eerlijk gezegd ben ik het meeste van wat werd verteld ook alweer vergeten. Inderdaad, in de laatste 20 tot 30% kwam het tempo erin en toen werd het wat aangenamer om te lezen. Ik moet ook toegeven dat er een zeker ander boek naar mij lag te loeren, want daar wilde ik snel in beginnen. Ik wilde deze alleen eerst uit hebben.

A Fire in the Flesh van Jennifer L. Armentrout was niet mijn boek. Ik heb al minder met deze serie, want ik vind Poppy en Casteel gewoon veel leuker. Dit verhaal stond mij nog meer tegen omdat het tempo veel en veel te laag ligt. Ik verveelde me en heb me er uiteindelijk doorheen geworsteld. De schrijfstijl vond ik eigenlijk het enige constant fijne aan het boek. Ik weet niet of je “Blood and Ash” ook zonder deze prequel serie kan lezen, maar ik ben geneigd om dit in het vervolg wel te doen. Het kan ook zijn dat dit boek niet op een slechter moment kon verschijnen en dat er een ander boek mijn aandacht wilde opeisen.