Tijdens mijn jeugd heb ik alle boeken in de “Hoe Overleef ik”serie van Francine Oomen met veel plezier gelezen. Ik was altijd benieuwd naar de volgende gebeurtenissen in het leven van Rosa en haar vrienden. Het waren boeken met verhaallijnen waar lezers van die leeftijd zich in konden vinden. Nu, 25 jaar na het verschijnen van het eerste boek in deze enorm populaire reeks, is er een nieuw boek waarin de personages van weleer twintigers zijn. Ik ben dan wel een dertiger, maar toch keek ik erg uit naar dit boek. Het is tenslotte nostalgie. Heb ik van dit verhaal kunnen genieten?

• Titel: Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel?
• Auteur: Francine Oomen
• Verschijningsdatum: 12 september 2023
• Uitgeverij: Volt
• ISBN: 9789021475899
• Aantal pagina’s: 278
• Genre: Young Adult, Contemporary

Francine Oomen is terug (van nooit weggeweest)! Na 25 jaar Hoe overleef ik is er nu het eerste deel voor de volwassen geworden lezers van toen. Wat gebeurt er met je als er een heleboel is wat je aan niemand durft te vertellen? Wat doe je als je je vrienden heel erg nodig hebt, maar ze vier jaar lang niet gezien hebt? Wat doe je als je akelige stemmen in je hoofd hebt? Wat doe je als je je een complete puinhoop voelt, terwijl je zelf psycholoog bent? Wat doe je als je je anders voelt dan anderen? En anders bent? Als je toekomstdromen als zeepbellen uit elkaar gespat zijn? Of als je ontdekt dat je zwanger bent (per ongeluk en voor de tweede keer)? Als je een huizenhoge studieschuld, maar geen diploma hebt, als je het niet meer ziet zitten, omdat de wereld naar de *** gaat, als je verdwaald bent en je innerlijk kompas zoek is, als je je vergelijkt met anderen en je je nooit goed genoeg voelt… Kortom: volwassen zijn in deze tijd, HOE doe je dat? Vooral niet laten merken dat je net doet alsof? Fake it until you make it? Doe je het alleen, of durf je het samen? Dit boek is het eerste deel van de nieuwe Hoe overleef ik-serie. Een onmisbaar boek voor ex-pubers, voor Generatie Hoi. Met veel survivaltips en voiceberichten!

Mijn verwachtingen voor dit boek waren redelijk hoog. Zou het net zo leuk zijn als de eerdere delen? Zou ik, nu ik ouder ben, nog steeds zo kunnen genieten? Het boek bleek immers ook al een groot succes. Nou, mijn verwachtingen zijn uitgekomen, alleen heb ik wel wat kanttekeningen.

Rosa is ergens in de twintig en heeft last van een quarter life crisis. Ze weet niet goed wat ze wil, niets lukt en niets is leuk. Voor de buitenwereld doet ze alsof ze haar leven op de rit heeft, maar al snel kom je erachter dat dat niet zo is. Ze is het contact met haar vrienden van vroeger verloren en voor de lezer blijft het lang onduidelijk waarom. Op een dag besluit ze de stoute schoenen aan te trekken en contact te zoeken met Esther. Dit gaat eigenlijk vrij voorspoedig. Jonas is een ander verhaal en tijdens het lezen kom je erachter waarom. Ze hebben allemaal dingen meegemaakt waardoor hun leven is gelopen zoals het nu loopt. Zulen ze samen uit deze quarter life crisis kunnen komen?

Er viel mij direct iets op en dat is ook meteen het grootste punt van kritiek aan dit verhaal. De schrijfstijl. Die is nog steeds even vlot als vroeger en daardoor las het boek weer als vanouds heerlijk weg. Alleen, de communicatie tussen de personages is niet meegegroeid met hun leeftijd. Ze communiceren nog steeds op dezelfde manier als in de puberteit. De mails zijn ronduit kinderlijk en de “oude” kreten en gezegden worden nog steeds gebruikt. Echt, deze kunnen echt niet meer als je in de twintig bent. Ik las dit daarom met kromme tenen.

Het boek is niet heel dik. De verhaallijn is dat ook niet, maar dat geeft niet. Want, dat is niet altijd nodig om een gevoel van nostalgie te creëren. Want zo voelde dit boek voor mij ook, als pure nostalgie. Ik had alleen moeite met het activisme van één van de personages, maar dat komt doordat het personage heel belerend was naar anderen toe. Daar kan ik niet tegen. Voor de rest miste ik wat oude bekenden, ik hoop dat die in de vervolgdelen hun opwachting maken. Tenslotte vond ik dat Oomen heeft geprobeerd te veel in een te dun boek heeft proberen te stoppen waardoor het soms ongeloofwaardig overkomt. Dan zaken als Covid in het verhaal zijn verweven, oké. Maar als je de afgelopen maanden het nieuws hebt gevolgd zit alles wat zo’n beetje nationaal een ding was, in dit verhaal. Dat was soms wat te veel van het goede. Ik kan mij niet herinneren dat dat eerder ook het geval was.

Al met al vond ik Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? van Francine Oomen een heerlijk boek. Het las net zo lekker weg als vroeger en het riep bij mij gevoelens van pure nostalgie op. Alleen zijn er wat puntjes van kritiek, zoals de overvloed aan actuele onderwerpen en de communicatie tussen de personages. Als dat in de vervolgdelen anders wordt benaderd, is dit weer vanouds genieten.